Η Μαργαρώ (Λεωφ. Χατζηκυριακού 126) με παράδοση που ξεκινά από το 1944, είναι πλέον διάσημη για το τηγάνι της και θεωρείται μια από τις καλύτερες ψαροταβέρνες του Πειραιά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα δοκιμάσεις γνήσιες και αυθεντικές ελληνικές γεύσεις, που θα σου θυμίσουν κάτι από τα παλιά. Στον Πειραιά θα βρεις ταβέρνες και μεζεδοπωλεία που αντέχουν στο χρόνο, παραδοσιακά μαγειρειά αλλά και μπακαλοταβέρνες, που έχουν συνδέσει το όνομα τους με την περιοχή. Καταστράφηκε σ’ έναν από τους βομβαρδισμούς του Πειραιά, το ξανάχτισαν, όμως, και το αφιέρωσαν στην Παναγία Ζωοδόχο Πηγή, τον ιερό ναό της περιοχής.

λίμνες κοντά στην Αθήνα για ανοιξιάτικες αποδράσεις

Έφτιαξαν έναν χώρο όμορφο, απλά διακοσμημένο, με το λευκό και το γαλάζιο να επικρατούν, λίγα κάδρα στους τοίχους με θαλασσινά θέματα, ξύλινες καρέκλες με ψάθα και τραπεζάκια στρωμένα με χαρτί του ιχθυοπωλείου. Σε έναν σχεδόν κρυμμένο πεζόδρομο με γιασεμιά και μπουκαμβίλιες στον Κεραμεικό άνοιξαν το ουζερί Πελεκάνος πριν μερικές εβδομάδες η Βιβή Λαμπροπούλου και ο Νικόλας Κοκολάκης. Τα ζαρζαβατικά τους τα ψωνίζουν από τη λαϊκή της Καλλιδρομίου ενώ αρκετά προϊόντα έρχονται από μικρούς παραγωγούς ανά την Ελλάδα, όπως οι γίγαντες-ελέφαντες Καστοριάς ή η σφέλα από τη Μεσσηνία. Ο κατάλογος έχει φρέσκες ντοματοσαλάτες, τυριά, τηγανητά αυγά, φάβες με καπαρόμηλα αλλά και μακαρόνια με κιμά για όποιον θέλει να φάει κάτι πιο ολοκληρωμένο. Στη γωνία δίπλα στο ιστορικό πιλοποιείο του Πουλόπουλου, με θέα τα φουγάρα της Τεχνόπολης και τα πέρα-δώθε του ηλεκτρικού, τρώγοπίνουμε εδώ και λίγες εβδομάδες στο Αφαία, που μοιάζει λίγο με μπιστρό, λίγο με μεζεδοπωλείο και λίγο με μοντέρνο καφενείο. Ορισμένες από τις ημέρες της εβδομάδας, σε ένα από τα τραπεζάκια της κάθεται μια μικρή κομπανία και μόλις πάρει μπρος, ανάβει το κέφι.

Ούτε μια τρίχα από τα μαλλιά του δεν του έχει πειράξει. Σήμερα το έχει ο γιος του ο Φίλιππος (γι’ αυτό και θα το βρείτε και ως το Μπακάλικο του Φίλιππου). Ξεκίνησε ως μπακάλικο το 1908 από έναν Βούλγαρη και αργότερα, τέλη δεκαετίας του 1950, το πήρε ο Νίκος Σκυλόδημος ο οποίος έβαλε βαρέλια με κρασί, για να μαζεύονται οι φίλοι και η γειτονιά, κι άρχισε τους μεζέδες. Η συκωταριά αλλά και το μοσχαρίσιο συκώτι λιώνουν στο στόμα και πάνε πολύ με το κρασί. Τώρα λειτουργεί μόνο σαν ταβέρνα, αν και πετάγονται οι γείτονες να πάρουν λίγο τυρί ή καμιά κονσέρβα.

Ταμπακιέρα: για θρακιώτικα σουτζουκάκια και όχι μόνο

Τα θαλασσινά τους όπως τα μύδια και τα γαριδάκια Σύμης συνοδεύουν τέλεια το γεύμα μας. Το τηγάνι έχει την τιμητική του, όμως και η σχάρα δεν πάει πίσω. Η σπεσιαλιτέ εδώ είναι οι γαρίδες που σερβίρονται σε μια αραιή, ελαφρώς ξινή σάλτσα με αρώματα μοσχοσίταρου, το χταπόδι που σβήνουν με ημίγλυκο κρασί και τα ζακετάκια (μικρά ψαράκια που μοιάζουν με τη γλώσσα). Τα ξαδέρφια της στο νησί έχουν τα δικά τους καϊκια και προμηθεύουν με ψάρια το μαγαζί.

Nice n Easy Italian Bistro: Αυθεντικές ιταλικές γεύσεις με θέα τον Σαρωνικό

Ψαράκια ψήνει όταν ο Μιχάλης ο ψαράς, που έρχεται κάθε πρωί από τον αποκάτω όρμο, έχει πιάσει κανένα μπαρμπούνι ή άλλο μικρό. Σερβίρει κάθε μέρα στους πελάτες του λιχουδιές από την πατρίδα του, την Κρήτη, φρέσκα θαλασσινά και ψαράκι. Οι ζουμερές γαρίδες, το ξυδάτο χταπόδι με το δικό τους τουρσάκι, τα τηγανητά καλαμάρια-λουκούμι είναι μερικά απ’ όσα αξίζει να δοκιμάσετε σ΄ αυτό το μαγαζί, κρυμμένο διαμαντάκι σε ένα αδιέξοδο της Λεύκας, στα Καμίνια. Πέρα από το μοναδικό σκηνικό, έχει να προσφέρει λίγα και απλά θαλασσινά. Δε μένουμε λοιπόν μόνο στο περιτύλιγμα αλλά και στην ουσία. Ο ιδιοκτήτης του, Μανώλης Μαγκλής, κατάγεται από εκεί και έχει μεταφέρει όλη την αγάπη για το νησί στο ουζερί του.

Οινομαγειρείο ο Βασίλης στην Ιχθυόσκαλα

• Το 1981 αποφάσισε στο ίδιο μέρος που πίνουμε σήμερα τις ρακές μας και τσιμπάμε το χταποδάκι να ανοίξει ένα μικρό ουζερί – μεζεδοπωλείο.
• Στην κουζίνα μαγειρεύουν και ψήνουν μόνο γυναίκες μαγείρισσες και ό,τι περνάει από τα χέρια τους βγαίνει πεντανόστιμο.
• Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 το μαγαζί πέρασε στον γιο του Απόστολο.
• Συνεχίζουμε το σεργιάνι μας με φόντο τον Σαρωνικό και κατεβάζουμε άγκυρα στο οικογενειακό εστιατόριο, που σερβίρει πάνω από εξήντα χρόνια πειραιώτες και όχι μόνο νόστιμα πιάτα.
• Τότε δεν υπηρχε η εκκλησία, παρά μόνο ένα μικρό εικονοστάσι και είχε πολλές βαρκούλες από ψαράδες που έρχονταν και πουλούσαν την ψαριά τους.

Την πιο βελούδινη σκορπίνα εκεί την έχω φάει. Πίσω από τον πάγκο με την αναλογική ζυγαριά θα σας δείξουν τα ψάρια της ημέρας και θα τα ζητήσουν μπροστά σας πριν πάρουν το δρόμο τους για τη σχάρα. Ένα μαγαζάκι δύο επί τρία που έχει απλωθεί με παραπήγματα και νάιλον τέντες έχει γίνει στέκι για πολλούς. Στο βιομηχανικό τοπίο της Ιχθυόσκαλας Κερατσινίου, εκεί που δεν το περιμένεις βρίσκεται το Οινομαγειρείο του Βασίλη ή αλλιώς η Καντίνα. Στη διακόσμηση πρωτοστατούν τα σφουγγάρια και υπάρχει εξήγηση για αυτό. Τελευταία στάση σε ένα από τα παλαιότερα ψαροταβερνάκια της περιοχής, αυτό που " φωνάζει" παντού Κάλυμνο.

Πιατάκια νόστιμα και μαγειρεμένα με καλά υλικά, που τραβάνε κρασί από τη μικρή λίστα με τα εμφιαλωμένα, αλλά και τσιπουράκι και μπίρα. Ένα μικρό μεζεδοπωλείο στον Κορυδαλλό με σπιτίσια διακόσμηση, αντικέ μπουφέδες, φωτιστικά και καρέκλες, μεζεδάκια λιγάκι δημιουργικά και ζωγραφισμένα εδώ κι εκεί με έθνικ λεπτομέρειες. Άλλα είναι μικρά και χουχουλιάρικα, άλλα μεγαλύτερα, με ωραίο κόσμο και ευχάριστη βαβούρα, κάποια τα βρίσκεις χωμένα σε στενάκια σε ήσυχες γειτονιές, κάποια άλλα έχουν πιάσει θέση σε πιο κεντρικούς δρόμους. Από τα βόρεια και τα νότια, από τους εργάτες μέχρι τους επιχειρηματίες της ευρύτερης περιοχής, όλοι έρχονται εδώ για να απολαύσουν ένα ουζερι πειραικη καραφάκι κρασί παρέα με πεντανόστιμους μεζέδες. Στην αρχή έβγαζε μεζέδες από ένα και μόνο τηγάνι. Θα βρεις για κάθε εποχή το ιδανικό σκηνικό, το οποίο στήνεται στο ίδιο σημείο εδώ και 90 χρόνια.

Γι’ αυτό και η κράτηση θεωρείται απαραίτητη, κάτι που πρέπει να έχετε υπόψη για να μην βρεθείτε στα Καμίνια, τελικά, χωρίς λόγο. Η μοναδική αυθεντική μπακαλοταβέρνα που έχει απομείνει στον Πειραιά (Ψαρών 38) ακούει στο όνομα Το Ειδικόν και βρίσκεται πίσω από τα καπνεργοστάσια στο λιμάνι, στα σύνορα του Πειραιά με τα Ταμπούρια. Οι μοντέρνες πινελιές δίνουν της δική τους νότα στις προτάσεις του μενού, προσφέροντας μια μοναδική, πλούσια και άκρως γευστική εμπειρία σε όσους το ανακαλύψουν. Θα παραγγείλετε χωριάτικη σαλάτα και μια σειρά καρπών της θάλασσας που μυρίζουν αλάτι και φρεσκάδα και θα σας κάνουν να μην θέλετε να σταματήσετε τη γευσιγνωσία. Ο χώρος της είναι απλός και λιτός, ωστόσο σίγουρα δεν θα του δώσετε και πολύ σημασία, μιας και το ενδιαφέρον σας θα κερδίσουν τα λαχταριστά πιάτα. Όσο για το φινάλε, έχει παγωτό καϊμάκι.

Η διακόσμηση είναι πληθωρική, με αμέτρητα παλιά αντικείμενα κρεμασμένα στους τοίχους και ακουμπισμένα σε κάθε γωνιά αυτής της παραδοσιακής ταβέρνας. Κουτσομούρα, μπαρμπούνι, μπακαλιάρο, φαγκριά, τσιπούρες, σαργούς αλλά και μερικά πιάτα που πραγματικά δεν υπάρχουν σε γεύση και δημιουργία. Το καμία σχέση βέβαια είναι σχετικό, αφού από τον μπαμπά της κληρονόμησε ένα μαγαζί με δίχτυα. Τέτοια είναι η επιτυχία της Άννας, που κατάφερε -ξεκινώντας χωρίς καμία προηγούμενη σχέση με την εστίαση- να δημιουργήσει ένα μαγαζί ορόσημο για την τοπιική ψαροφαγία.